We wrześniu na wrocławskim stadionie na Pilczycach walkę bokserską o mistrzostwo świata stoczą Tomasz Adamek i jeden z braci Kliczko. Szczegóły mają być uzgodnione w najbliższych dniach. Pewniejsza jest walka z Władymirem, bardziej utytułowanym z braci.

- To będzie walka dekady, historyczny pojedynek – zapowiada Marcin Wojczyński z amerykańskiej firmy SMG, która zarządza wrocławską areną. – Kliczko od sześciu lat nie przegrał walki. Jest podwójnym mistrzem świata. Świetnie, że taka walka organizowana jest w Polsce, i to we Wrocławiu.

Wrześniowy pojedynek bokserski będzie jedną

z imprez przewidzianych na otwarcie stadionu, którego budowa ma się skończyć w połowie roku.

- Od początku mówiliśmy, że stadion będzie otwierany cyklem imprez – mówi Wojczyński. – Pracujemy nad innymi imprezami sportowymi i koncertem nie mniejszej rangi niż bokserska gala.
Wiadomo, że toczą się rozmowy na temat organizacji meczów Śląska Wrocław ze znaną zagraniczną drużyną. Być może wystąpi też u nas reprezentacja Polski. Media spekulują, że Śląsk może się zmierzyć ze znaną marką: Chelsea lub Manchesterem United. Polska mogłaby zagrać z Włochami lub Anglią.

- Oczy całego świata będą zwrócone na Wrocław. Nie mogliśmy sobie wymarzyć lepszej inauguracji stadionu niż walka bokserska tej rangi, co pojedynek Kliczki z Adamkiem – cieszy się Maciej Nowaczyk ze spółki Wrocław 2012. – To będzie sportowe wydarzenie roku w Polsce. Nigdy wcześniej tego typu impreza nie była organizowana w naszym kraju. Miejsca na stadionie wyprzedamy co do jednego. Możemy być tego pewni.

Organizatorzy walki planują, że na stadion wejdzie aż 50 tysięcy widzów. Miliony Polaków mogą zasiąść przed telewizorami.

Bracia Kliczko i Adamek
Bracia Władymir i Witalij Kliczko to najbardziej znani w tej chwili bokserzy na świecie. Walka z jednym z nich oznacza ogromną nobilitację w świecie boksu i oczywiście ogromne pieniądze.
Władymir Kliczko to aktualny mistrz świata organizacji IBF oraz WBO. Do tej pory stoczył 58 walk zawodowych, w których doznał zaledwie trzech porażek. Z 55 starć, które wygrał, aż 49 zakończyło się przed czasem, bowiem ukraiński bokser posyłał rywali na deski.

Witalij Kliczko ma na swoim koncie 44 walki w zawodowym ringu i tylko dwie porażki. Podobnie jak w przypadku brata, większość jego walk kończyła się przed czasem. Rywale nie wytrzymywali i padali pod gradem silnych ciosów.

Dla Tomasza Adamka walka z jednym z braci Kliczko będzie spełnieniem bokserskich marzeń. Nie ma też co ukrywać, że to nie Polak będzie w tym starciu faworytem. Adamek to zawodowy mistrz świata organizacji IBF i IBO, ale w kategorii juniorciężkiej, oraz WBC w kategorii półciężkiej. W wadze ciężkiej walczy od 2009 roku.

Wrocław w XVII w.

W połowie XVII wieku polsko-niemiecka granica językowa przebiegała niedaleko Wrocławia, włączając miasto do terytorium o dominacji języka polskiego^[8].

W 1741 wraz z większością Śląska zostało zdobyte podczas tzw. wojen śląskich przez Fryderyka II, króla Prus, w związku z czym od roku 1741 oficjalna nazwa miasta brzmiała Królewskie Stołeczne i Rezydencjalne Miasto Wrocław (niem. Königliche Haupt- und Residenzstadt Breslau).

Od 6 grudnia 1806 roku Wrocław oblegany był przez wojska napoleońskie. Po miesięcznym oblężeniu, 5 stycznia 1807 roku, generał francuski Dominique Vandamme zdobywa Wrocław. Miasto staje się punktem organizacyjnym polskich legionów, których liczbę określono na 8.400 rekrutów. W 1807 roku Vandamme zarządził rozbiórkę fortyfikacji okalających miasto. Wrocław na tym skorzystał, bo bastiony i mury ograniczały rozwój przestrzenny centrum. Pod panowaniem Francji Wrocław pozostawał do roku 1813, w którym Napoleon poniósł klęskę, a miasto wróciło ponownie pod panowanie Prus.

W 1891 r. w zamożnej wrocławskiej rodzinie żydowskiej przyszła na świat i spędziła pierwsze dwadzieścia lat swego życia Edyta Stein, filozof i karmelitanka, ogłoszona w 1999 r. przez Jana Pawła II patronką Europy^[9][10].

25 sierpnia 1944 roku miasto zostało ogłoszone twierdzą (Festung Breslau), 19 stycznia 1945 roku na rozkaz gauleitera Śląska Karla Hanke dokonano przymusowej pieszej ewakuacji większości pozostającej jeszcze w mieście ludności cywilnej. 13 lutego 1945 roku Armia Czerwona, rozpoczęła oblężenie „Festung Breslau”. 8 marca dowództwo Festung Breslau przejął Hermann Niehoff. Jego poprzednik, Hans von Ahlfen, opuścił miasto samolotem dwa dni później. 16 marca robotnicy przymusowi rozpoczęli wyburzanie kamienic i budowę lotniska na placu Grunwaldzkim. W nocy 1/2 kwietnia 750 samolotów rosyjskich rozpoczęło masowe bombardowania Wrocławia. 6 maja w godzinach wieczornych, w willi Colonia przy ul. Rapackiego 14 podpisano akt kapitulacji Wrocławia. Podpisują go gen. Niehoff oraz gen. Władimir Głuzdowski. W wyniku walk między Armią Czerwoną i Wehrmachtem zostało zniszczone 70% miasta, a zabudowa niektórych dzielnic została zrównana z ziemią.

2 sierpnia 1945 na konferencji poczdamskiej zapadła decyzja o przyznaniu Wrocławia Polsce. Większość niemieckich mieszkańców miasta została przymusowo przesiedlona do radzieckiej strefy okupacyjnej Niemiec. Do Wrocławia natomiast zaczęła napływać ludność polska, głównie z centralnej Polski (Kielecczyzna, łódzkie) i Wielkopolski oraz wysiedleni mieszkańcy wschodnich rubieży przedwojennej Polski, głównie ze Lwowa i okolic, a także z Wileńszczyzny.